Brysamt bryllaup

Eg har funne den perferkte oppskrifta på stress; nemleg planleggje bryllaup. Me var bestemte på at dette bryllaupet vårt skulle me ha for vår eigen del, ikkje for å halde ein stor fest. Ikkje at eg har noko i mot store bryllaup, er fine dei og, men dei passar ikkje heilt for oss. Så kva i alle dagar var det som passa for oss?

Fyrste tanke for å få vigsel frå Human-Etisk forbund heime på gamle-garden, og invitere nærmaste familie. Det syntes at nærmaste familie var temmeleg svær, når me fekk talet på saman til sist. Det kunne ha gått fint, hadde me stolt på været. Om det vart regn om me lyt stå under eit partytelt og lure, ville “hagebryllaupet” eigentleg verte øydelagt.

Så sånn cirka no, eit halvt år før bryllaupet, planleggjer me heile greia på nytt. Me fekk tanken om å berre ta ein vigsel på Tinghuset og ut og ete etterpå med småen, forlovarar, foreldre, sysken og besteforeldre. Dette fant me ut var for upersonleg, og kan hende me kunne leige eit lokale nokre timar og stelle i stand der?

Då var me plutseleg tilbake til det type bryllaup me ikkje ville ha. Me leid lokale, stelle i stand mat og masse utgiftar. Begge to fekk ilt i hovudet berre med tanken på stor tilstelning; lite og intimt var planen. I helga fann me faktisk ut kva me skal gjere med dette. Me avlysar heile bryllaupet.

Neida, me skal framleis gifta oss. Men det vert vigsel i Tinghuset der alle som vil kan kome, men det vert ikkje noko etterpå. Då stikk eg og gubben ut og et på eige hand og leiger hotellrom for natta, med barnevakt for småen. Neste morgon hentar me småen, delar ei pølse på Narvesen og hiv oss på fyrste fly til Italia nokre dagar. Så enkelt vert det.