Hysteriske mødre og smørblide babyar

Både eg og sambuaren lova oss sjølv på tru og ære at me ikkje skulle verte slike hysteriske foreldre som drog poden inn på legevakta kvar einaste kveld. Det har me jo klart å halde, men litt hysteri vert det til tider. Til dømes sit eg framleis og ser etter om han pustar medan han søv, og vert bekymra for lungebetennelse kvar gong han hostar. Me er trass alt fyrstegongsforeldre, litt må vere lov.

Eg er sjølvsagt lukkeleg kvar gong eg har vore til legen og det ikkje feiler Viljar anna ein mystiske magevondt og vanlege omgongssjukar som eg strengt tatt ikkje treng lege for. Dei gongane han har vore sjuk er det tålmod og kjærleik som er den rette medisinen. Men nokre gongar berre må eg få han sjekka. Eg klarar ikkje å la vere fordi det høyres så ille ut. Og dei gongane slår det om på slaget me kjem til. Eg trur faktisk han gjer det pur.

Til dykk andre der med babyer som ikkje er i form, så har eg funne ut korleis dei vert mirakuløst friske att: insister på telefonen at det er viktig at dykk må slippe til i dag; det faktisk noko gale denne gongen. Sit så i fleire timar og vent. Når du kjem inn til legen, forklar nøye kva som gjer poden misnøgd, kvifor han skrik og skrik, og kvifor det må vere noko gale. Presenter så poden, og ver heilt sikker, at no har du ein smørblid baby i armane som har vorte bra att i sekundet legehjelp er å få. Den typiske samtale plar vere:

- “Jammen, han må ha vondt, han skrik og skrik, og i forrige veke hadde han feber, og…” –  stotrar eg.

- “Me får ta ei lita sjekk då, skal me sjå… hey babyen”, seier legen.

- “AAAAAIIIIIIII”, svarar Viljar, med eit digert glis.

- “Han er er jo i kjempeform”, seier legen.

- “Ja, men… Han var ikkje det i natt og i dag, berre heilt til no, altså dette har skjedd…”, sukkar eg, vane med at dette skjer.

- “No ser han no heilt fin ut!” Legen ser litt strengt på meg.

- “Øøøørrrrrøøø”, bekreftar Viljar.

-” Jaja. Eg skal ta ein sjekk så er me sikre”, trøystar legen meg.

For ei stund tilbake ville ikkje Viljar ete og var i dårleg form. Framleis anar eg ikkje kva det kan ha vore, men det er mange forklaringar: magevondt, vondt i halsen, mystisk skikeperiode som babyer kan få. Nokre dagar åt han ikkje i det heile og bleiene var tørre. Livredd dro eg på legevakta ut på kvelden. Og medan eg sat på venterommet, bortkomen og bekymra, så kvikna poden alltid til og ville ha mat. God og mett krevde han dimed underhaldning og beundring, noko som han alltid fekk av legane som smilte til den sjarmerande babyen. I motsetnad til meg som ikkje fekk noko smil, men vag risting på hovudet og mumling over hysteriske mødre som kom med slike kvikke babyar.

Neste dag kunne han nekte å ete att, verte slapp og tørr i bleia. Opprørd fòr eg avgårde att og det same hende; på venterommet krevde Viljar mat, og vart glad og nøgd. Ikkje misforstå. Eg er alltid like glad for at det ikkje er meir alvorleg ein typiske babyplager kombinert med ei lettare nevrotisk mor. Men eg har konkludert at når det er noko eg er bekymra for med småen, så det er berre til å reise på legevakta og vente nokre timar i køen der, så ordnar alt seg sjølv.

I går så var det avgårde til legevakta att. Når sant skal seiest så har eg ikkje vore der på tre månadar med småen, og tenkte at no måtte eg meistra denne kunsten. Med “denne kunsten” så meiner eg at eg les teikna godt nok til at eg berre drar om det verkeleg er noko. Samstundes må eg seie at hvis eg er i tvil, så må det vere betre å dra ein gong for mykje ein ikkje å dra i det heile tatt. For å få ein sjekk på han, berre for å vere sikker. Men alt med måte, har eg lova meg sjølv. Men denne gongen var det ikkje tvil; no var det noko som verkeleg plaga han.

I går var det nemleg hardt å vere baby. Han har nett kome seg etter feber og snue, og dreiv framleis å hosta. Plutseleg om morgonen i går, byrja han å skrike. Verkeleg å skrike, eg har aldri høyrd makan før. Han skreik og skreik i fleire timar til han kollapsa over meg, og vakna med fleire skrik til han att kollapsa. Inne mellom hosta han som om lungene skulle kome opp.

Sidan eg har høyrd så mykje om ei smittsam lungebetennelse som gjer seg husvarm i stovene omkring her, var det best å kome seg til legen. Kjapt. Eg ringte og tagg meg til å få kome inn (dei hadde det jo travelt, måtte eg forstå). Etter at eg hald telefonen attmed hovudet til Viljar slik at legesekretæren skulle høyre heile elenda, fekk eg kome til. Etter å ha venta nokre timar, svinsa eg ivrig inn til legen. Samtalen gjekk som følgjer:

- “Denne gongen er eg verkeleg bekymra. Han har det vondt, verkeleg, han…” byrjar eg.

- “AAAAIIIIII”, Viljar avbryt meg og gliser mot legen, strålande nøgd.

Ein velkjend eim stoggar samtalen. Viljar har jobba med eigne saker medan me venta. Glad og nøgd fekk han tømt utor seg kilda til smerta og skrikinga tidlegare på dagen. (Fyrste tann er på veg ut og då er ikkje dårleg mage noko uvanleg, fekk eg greie på seinare.) Legen seier ikkje noko, men ser litt smilande mot meg. Eg veit kva som vil skje no, for denne situasjonen har nemleg me tre vore i fleire gonger. Eg sukkar litt, og tek sats:

“Jaja. Sidan me fyrst er her, kan du ikkje sjekke han berre sånn for å vere sikker…?”

Viljar i illsint bie modus. Bilete er teken av flinke Vivian Grimstad frå Fairytale Foto.