Natt til i går høyrdes eit hjarteskjerande hyl utover fjorden. Tanta mi kikka forkava etter kva det kunne vere. Hylet drog ut og skar i marg og bein. Når det tok slutt kom ho fram til at det måtte vere fuglar eller dyr, og sikkert ikkje noko farleg. Med eit tomt ekko over fjorden, fann natta roen att og rulla rundt til ein ny dag. Hylet og mørket vart gløymd då sola glimta til med ein ny dag med lått og glede.

I dag vakna me og såg ein einsam svane som sigla på fjorden. Svana har alltid hatt ein make og dei har vore hjå oss lenge. Dagane kjendes alltid lettare ut når eg får starta den med svanene. Tamme vart dei etterkvart og kom bort til oss for å ete brødmat. Alltid var dei to. To saman. Held ikkje svaner saman livet ut?

Litt forkava glei svana omkring i bølgjene. Aleine. Eg får ei vond kjensle i magen og hugsar hylet tanta mi høyrde. Hyler ikkje svaner når dei mistar maken sin? Eg fekk høyre ein gong at svaner berre hyler ein gong i livet sitt og det er i sorga over å miste sin spesielle venn som dei deler livet sitt med. Engsteleg følgjer eg med og vonar at maken kjem attende. At maken ligg og rug på egg. Eg vonar at hylet ikkje var svana sitt urskrik av sorg og tap.