Eg har lyst å dele nokre vakre ord med dykk frå Karen, betre kjend i bloggverda som ForfatterFruen, som takka ja til å skrive eit gjesteinnlegg her. Eg har berre lest bloggen hennar ei kort stund, men eg var fort glad i å lese tekstane hennar. Ho skildrar tekstane sine som augeblink og stemningar frå borndommen, men ho skriv òg samfunnsengasjert og inspirerande. Takk Karen!

Eg har visst gløymd korleis lyden av veven høyrast ut.

Den tunge trebommen som small i kanten må ha gjeve frå seg ganske kraftige dunk. Besta sat der oppe mest kvar dag. På dette vesle, rå rommet med vindauge ut mot fjøsen og gardsplassen oppe på mørkloftet, den gongen det verkeleg var eit mørkt loft. Foreldra mine pussa det opp ein gong på nittitalet. Det er trekvit paneling overalt no. Før var det ikkje eingong golvplankar der oppe, og eg og bror min brukte å hoppe frå fjøl til fjøl, om å gjere å ikkje dette ned på spikrane som sto opp frå taket under. Vi klarte det som regel. Det stakk skikkeleg under føtene hvis ikkje. Vi leita etter skattar mellom alt rotet der oppe, og stal druesukkertablettar og tørre kjeks frå heimevernsprovianten til far min.

Det var berre vevarloftet som var satt i stand den gongen. Og der satt ho og vevde. Bestemor mi. Ho som mista mannen og sonen sin.

Vakre åkle, enkle golvmatter. Veven var et verkty ho handterte like lett som hårrullane ho brukte å krulle håret med. Det låg i fingrane – alt. Men eg klarar ikkje minns smella frå bommen. Han er slitt og heilt glatt etter alle timane i besta sine hender. Ho hadde dei mjukaste hendene eg visste om. Mamma sine var alltid harde og ru etter gardsarbeidet. Men uansett kor mykje besta også brukte hendene sine, var dei støtt glatte og gode. Eg brukte å stryke tomlane hennar mot mine eigne då eg sat på fanget hennar. Bror min strauk dei mot den vesle truten sin. Vi sovna begge i den breie, kjolekledte favna hennar framfor vedovnen på kåret mest kvar kveld. Så kom far min og bar oss i seng. Han brukte å stryke meg varsamt over håret medan han sang soa-roa, med ei stemme som aldri heilt traff tonane. Men stemma var aldri så mild som då.

Han grein på veg ned trappa til fjøsstellet den morgonen dei ringde og fortalde at besta var død.