Dei to siste dagane har eg fått oppdatert meg litt i bloggverda, og eg vart sitjande å grunne over dei siste blogginnlegga til Frøken Makeløs, og andre innlegg som Lammelaaret sitt innlegg: “Mammablogging – krangling eller konstruktiv debatt?”. Særs ei setning frå Frøken Makeløs vart sitjande i tankane og spinne:

Jeg ønsker at flere kvinner skal delta i debatter og tørre å si hva de mener. Og jeg ønsker enda mer at kvinner skal slutte å bruke så mye energi på å gjøre alle andre til lags.

Akkurat dette gjekk rett heim hjå meg. Grunnen til eg har festa meg ved desse innlegga, er fordi eg har lyst å meine noko, men held att. Eg har ikkje noko problem om å blogge personleg om vanskelege tema, men eg har ikkje turd noko særleg å ytre meininger i debatt. Det er i og for seg greitt nok det, sidan eg tykkjer at det er viktig å fortelje personleg om det vanskelege, men eg, reint personleg, har så utruleg lyst å ytre meiningar og kaste meg ut i både politikk og debatt.

Eg er overtygd over det vi ytrar betyr noko. Særs summen av ytringar. Eg trur, eller i alle høve så vonar eg, at internett vert eit nytt forum for den offentlege samtalen - sjølv om mykje vert skrive privat. Internettet har den unike formen ved at mange fleire kan delta i samtalen, samanlikna med meir tradisjonell media. Og sjølv om internettet kan vere så stort og uoversikteleg at enkelte stemmer kan gå tapt, så kan den totale summen ha mykje å seie.

Når det er ei sak ute og går som eg gjerne vil ytre noko om, skriv eg personleg og baserer meg på erfaring. Eg har blogga om mobbing, avhengighet og vegen attende til livet, og om skamkjensle ved å ikkje kunne amme mitt eige born. Men å ytre ei politisk meining, eller sei noko om ei sak eg ikkje kan basere meg reint erfaringsmessig på, det er skummelt. Før i tida så syntes ikkje eg at eg var god nok, og dimed vart det endå viktigare at andre syntes at eg var god nok. Det heng nok framleis litt i.

Eg trur at mykje av grunnen, fram til no, til at eg ikkje har turt å delta i debatt er fordi eg ikkje har vore trygg nok på eigne meiningar til å kunne stå får den kritikken som kan kome til svar. Livet mitt og erfaringane mine dei er som dei er; det einaste som kan forhandlast med er korleis eg vel å tolke og bruke fortida mi vidare med meg i livet. For meg så er det mykje meir vanskeleg å verte trygg på meiningar enn å verte trygg på erfaringane mine, sjølv om mine meiningar vil nok alltid vere basert på mine erfaringar.

Sjølv om eg stadig vert meir trygg på og glad i meg sjølv som person, så har eg ikkje vore trygg nok til å delta i debatt utan å tolke tilbakemeldingar personleg eller byrje å tvile veldig på meg sjølv. Det tek tid å omprogramme hjernen, som har brukt mange år på fortelje meg at eg ikkje er god nok. Det vil dimed seie, at eg har brukt alt for mykje tid på tru at meiningane mine ikkje er gode nok.

Det tok meg lang tid å verte kjend med meg sjølv og finne ut kven eg er. I byrjinga av tilfriskninga mi måtte eg skrive ned ei sanse-dagbok for å byrje å sjå kva eg likar og ikkje likar. Det vil seie, gjere det så enkelt ved å til dømes skrive ned kva lydar som var fine, kva lukt eg likar, og lignande. Sakte men sikkert dei siste åra har eg lærd mykje om meg sjølv, og per i dag kan eg stå fram og seie dette er meg, og at eg likar å vere meg.

Vegen har vore lang, og eg har endå eit stykke å gå. Eg har funnet ut at eg eigentleg er ei samfunnsbevisst jente som ynskjer å gjere ei forskjell i kvardagen, som ynskjer å redde verda, eller i alle høve gjere mitt vetle bidrag til å redde verda. Sakte men sikkert vaknar politiske ynskjer og ambisjoner, og ei trong til å vere ei stemme. Men meiningane mine tek like lang tid å bygge opp som det tok tid å verte kjend med mine kjensler.

Men det brenn litt i meg fordi eg sjølv ynskjar å delta i debatt, gjerne politisk debatt. Difor er det synd at eg har ikkje brukt denne stemma mi på den måten eg gjerne ynskjer. Eg er overtygd at det kjem. Eg har ofte spøkt med at eg er ein idealist utan retning, men den retninga har eg fått no den siste tida. Mitt engasjement veks for kvar dag. Men saken er grei – eg må samle kunnskap og verte trygg på kva eg står for, før eg tørr delta i debatt på den måten eg ynskjer å delta. Og om det tek tid å gjere det, så får det berre gjere det. Meiningane vert ytra når eg er moden for det. Ellers så vil eg ikkje kunne takle kritikken – eg må få verte så trygg at eg kan stå med rak rygg for det eg seier.

Men eg må få leggje til at eg har positive erfaringar frå dei gongane eg har kasta ut stemma mi. Det fine med det er at eg kan få nye tankar, inspirasjon eller tolkningar frå andre som kan endra synet mitt på saker. Dessuten får eg vere ei stemme, ein del av felleskapet, og vite at eg gjer noko for samfunnet. Eg trur likevel at eg har gjort eit viktig bidrag ved å til dømes fortelje mobbehistoria mi på Barne-TV, og eg trur verkeleg at dei personlege historiane er viktige. Ikkje minst er det ein viktig del av kven eg er, forteljerstilen min og ikkje minst stemma mi, så det personlege vil eg uansett behalde. Men eg har likevel lyst å utvikle meg og stemma mi endå litt til, og rope endå litt høgare.