Det er mange tankar som raste i hovudet mitt medan eg stod på soverommet, pynta og klar til å verte gift. Eg tvihaldt på blomane som ei livbøye, det var like før sommarfuglane i magen velta meg overende. Tårane presser på når eg såg på mine to vennner som hjalp meg, forlovarane mine. Ut vindauge kunne eg sjå ned til fjorden, kvar alle våre nære og kjære venta på oss. Venta på at eg, Steffen og Viljar skulle kome gåande ned, medan forlovaren min sang “Den finaste eg veit“.
Eg var nervøs, klart eg var nervøs, men det gjekk bra. Alt gjekk bra. Fleire av gjestane gret medan me sa dei fine kjærleiksorda til kvarandre, sola skein, men hemmelege songaren som eg hadde fått tak i, klarte å snike seg ned. Når vigselen var over, trådde han fram og song favorittsongen til mannen min, You´ll never walk alone, og augeblinket kvar mannen min vart rørt og overaska vart like fin som eg vona den ville vere.
Alt dette gjekk bra, men det visste eg jo ikkje endå, der eg stod den flagrande kjolen min og kjempa mot å la sommarfuglane velta meg overende. Eg bestemde meg for å la tankane vere takksame. Eg lot dei overveldande kjenslene lene seg mot tankar om alt eg hadde å takka for, alt eg hadde å glede meg over, all den kjærleika eg har fått i livet mitt. Det seiast at livet går i sakte film før ein døyr, eller i alle høve trur du skal døy; kven veit, men kjærleikslivet mitt gjekk i alle høve i sakte film i hovudet mitt dei nervepirrande minuttane.
Verda spant, spant omkring meg, og eg landa ikkje før mannen og sonen min stod i døyra; no kan me gå. Alle var på plass, no kunne me gå ned forann alle, me tre, saman gjekk me inn i ekteskapet som ein familie, saman gjekk me ned til fjorden til alle dei me er glade i. Songen til venninna mi kjælte i lufta rundt meg; ja, det er jaggu meg rart korleis det kan gå til, ja. Kven hadde trudd. I dei mørke timane eg ba om å få døy, i dei lange dagane eg trudde livet aldri ville kome, at eg aldri ville overleve. Men eg gjorde det, og eg gjorde meir ein å berre overleve. Tenk at dykk går i lag med meg.
Seremonien vart alt eg vona den skulle vere, og aldri før har eg sagt eit ja som har vore meir viktig ein den dagen. Me hadde bestemd oss for å utvide seremonien med å seie nokre ord til kvarandre. Det var heilt ubeskriveleg å høyre mannen erklære; eg er din, på den måten. Men det beste var å erlære at eg, og er din. Eg skal ikkje dele den talen vidare, men eg har lyst å dele diktet eg skreiv for anledninga. For det hadde ikkje heilt vore likt Villkatta å ikkje framseie eit eige dikt:
Eg kan aldri seie med ord
det som bur i hjarta,
som på sommardagen starta,
og gjennom livet vil gro.
.
Difor gir eg deg min hand,
med ring å bære.
Difor gir eg deg eit liv å lære,
min kjærleiks and.
.
Sjølv om det med ord kan aldri seiast,
Sjå, djupt i mine auge
Og finn alt du kan lenge etter og huge.
For kjærleiken kan aldri teiast.
Resten av dagen gjekk i eit for meg, men den vart som sagt alt eg hadde ynskja den skulle vere. Eg var utmatta, men nøgd, når me drog frå festen med trillekoffertane våre, klare for bryllaupsreisa til Krakow. Den skal dykk få høyre meir om i ein serie med reisebrev som kjem her i løpet av dei neste vekene. Sjølv om dagane der var få, har eg hausta med meg forteljingar og bilete som eg vil dele vidare med dykk. Når eg først er inne på bilete; nokre av bileta i akkurat dette innlegget er del av fotoutfordringa mi, og bileta frå fotoutfordringa frå dagane i Krakow kjem i reisebreva. Seinare bilete frå den siste veka kjem nok i løpet av helgen; eg har fått nokre fine blinkskudd som eg vonar dykk kjem til å like.
(Resten av bryllaupsbileta som eg vil dele med dykk er teken av dyktige Catrin Langeland; sjå fotobloggen hennar for fleire, fine bilete.)
